Wazowie rządzili Rzeczpospolitą Obojga Narodów przez nieco ponad 80 lat. Jest to bezapelacyjnie bardzo duży szmat czasu, daje on możliwości do bardzo wielu zdziałań, do naprawy państwa, do rozkwitu jego potęgi. Wazowie mieli - pełniąc w kraju najważniejszą funkcję, najważniejszy urząd oraz mając tyle czasu - olbrzymią szansę do uczynienia z Rzeczypospolitej europejskiego mocarstwa, zwłaszcza, że ogólna koniunktura była wówczas dla nas bardzo przychylna - sułtan wojował z Moskwą, która to nie doszła jeszcze do swej właściwej potęgi; Cesarstwo wojowało z Francją i utrwalało swą władzę nad południowo-zachodnią Europą, nie miało więc czasu na żadne działania w stosunku do Rzeczypospolitej. Jedynym realnym dla Rzeczypospolitej zagrożeniem była Szwecja, ta jednak wcale nie musiała okazać się naszym wrogiem - mogliśmy wszak wejść ze Szwedami i Francją w koalicję przeciw Cesarstwu, co dla nas i dla Szwecji równało by się z bardzo ważnymi zdobyczami na wybrzeżach Bałtyku. W Rzeczypospolitej panowała tolerancja religijna, ludziom żyło się bardzo dostatnio. Owszem, magnaci już nieco za bardzo urośli w siłę, nie byli jednak jeszcze tak potężni, by nie można było ich opanować.