Krajem wszak rządzą właśnie najwyżsi urzędnicy! Skoro wybierał ich król, to właśnie on, a nie nikt inny, jest w pełni odpowiedzialny za stan państwa. Ludwik XIV potrafił obsadzać urzędy ludźmi z gminu, dla arystokratów pozostawiając sprawowania najwyższych pozycji kulturalnych. Ani Zygmunt, ani Władysław ani Jan Kazimierz nie potrafili tego. Wszyscy dawali najważniejsze urzędy magnatom - czyli ludziom, którzy posiadali tak ogromne włości, że - siłą rzeczy - ich interes bywał niebywale często całkowicie sprzeczny z rzeczywistym interesem narodu. Ba, gdyby tylko magnateria miała interes sprzeczny z narodowym! Niestety, zdarzyło się tak, że to królowie często działali przeciw własnemu państwu! Zygmunt III Waza dążąc do wojny ze Szwecją popełnił gigantyczny błąd. Dążył do niej z pobudek osobistych, chciał zapewnić swojej dynastii panowania nad nią; wprowadzić tam katolicyzm i wyplenić protestantyzm. Zamiast dążyć do zwykłego porozumienia, sojuszu militarnego czy gospodarczego - nawet bardzo silnego - rościł sobie prawa do korony. Skoro szwedzka szlachta go nie chciała - no to nie, i już! Powinien był to zrozumieć i w inny sposób niż przemocą związać Rzeczpospolitą ze Szwecją.